Pünhanın söznən vurub tərpətdiyi insanların,
Sizbilən, vicdanları tərpəndi, ya tərpənmədi?!

ÜMUMİ BÖLMƏ

   ▪ Ana səhifə

Bu səhifəni yaratmaqla biz qismən də olsa Haqq şairi Baba Pünhan sözünün daim diri qalmasına çalışmışıq. Vətən yanğısı, millət dərdi, Allah məhəbbətilə döyünən şairin böyük ürəyi artıq vurmasada... Baba Pünhan "Günəbaxan" adamdır. Adam var ayağa baxır, adam var ələ baxır, adam da var başa... Bu kişi günə baxır. Və baxdığını görür... Bu dünyada baxdığını görməkdən pis heç nə yoxdur. Bunu mən bilirəm...

BABA PÜNHANDAN SEÇMƏLƏR

Əzrailə satdım Dəryaları aldım, xəbərin qafilə satdım, Ləlin çıxarıb, dalğaların sahilə satdım. Səbrim sona yetdi, «O səda» gəlmədi göydən, Axırda mən öz Surumu İsrafilə satdım. Bir can mənə qalmışdı miras lütfi-Xudadan, Bir parça çörəkçün onu Əzrailə satdım. Ahımda Segah inlədi, gah Şuru Çahargah, Hər ahımı od qiymətinə Habilə satdım. Qısqandı gözüm yaşına ümman quruduqca, Rəhm eylədim ümmanə gözümdən gilə satdım. Bir yaxşılıq etdimsə, onu faş elədim tez, Yəni ki, səvab bir əməli, batilə satdım. Eyhamlı sözümdən doğular bir neçə məna, Eyhamımı sərraflara hamilə satdım. Qabil kimi, qardaş qanı tökdüm, öz əlimlə, Qardaş meyidin, «göy katıza» qatilə satdım. Bir pullu Əbu-Cəhl gəlib çıxdı ərəbdən, Öz doğma atam mülkünü, ol cahilə satdım. Bu dəhr bazarında ömür yaxşı gedirmiş. Pünhan, o səbəbdən onu ildən ilə satdım. 26 iyun 1998. Bakı.

VƏTƏNDAŞ ŞAİR